`To the outsider it seems that we in Britain live daily under the cloud of terrorism. That familiarity sometimes makes you think of it as almost normal, then suddenly something will happen...`

We stand, hang our heads disbelieving
then not knowing how could such a thing be wrong
we wonder just what they must be thinking
to take a life of one so young

So tell me when will it be over now, how soon?
how far must we go, to prove to you?

We wait and we wonder how this happened
killing the old, the innocent, the young
while sons follow in fathers footsteps not understanding
that what they do could somehow be so wrong

So tell me when will it be over now, how soon?
how far must we go, to prove to you?

So we will wait and we`ll wonder

No regrets, no forgiveness, no compasssion
these brave heroes only know to hit and run
slowly my sadness turns to rage and we wonder
how can these scars ever heal, when all is said and done

So tell me when will it be over now, how soon?
how many tears must fall to prove to you?
please tell me, when will it be over now, how soon?
and how far must they go, to prove to you?

So we wait and we wonder

„Dla kogoś z zewnątrz wydaje się, że my w Brytanii codziennie żyjemy z widmem terroryzmu. Takie podejście czasem sprawia, że myślisz o tym, jak o czymś normalnym, wtedy nagle coś się wydarzy...”

Stoimy, wznosząc głowy, nie wierząc
W końcu nie wiedząc jak taka rzecz mogła być zła
Zastanawiamy się, co oni muszą sobie myśleć
By odbierać życie komuś tak młodemu

Więc powiedz mi, kiedy to się skończy, jak szybko?
Jak daleko musimy zajść, by ci udowodnić?

Czekamy i zastanawiamy się, jak to się stało
Zabijanie starych, niewinnych, młodych
Gdy synowie podążają śladami ojców, nie rozumiejąc
Że to, co robią mogło w jakiś sposób być tak niewłaściwe

Więc powiedz mi, kiedy to się skończy, jak szybko?
Jak daleko musimy zajść, by ci udowodnić?

Więc będziemy czekać i będziemy się zastanawiać.

Bez żalu, bez przebaczenia, bez współczucia
Ci odważni bohaterowie wiedzą tylko jak uderzyć i uciec
Powoli mój smutek zmienia się we wściekłość i zastanawiamy się jak mogą te blizny kiedykolwiek się zagoić, kiedy wszystko będzie powiedziane i zrobione

Więc powiedz mi, kiedy to się skończy, jak szybko?
Ile łez musi spaść, by ci udowodnić?
Proszę powiedz mi, kiesy to się skończy, jak szybko?
I jak daleko oni muszą zajść, by ci udowodnić?

Więc czekamy i zastanawiamy się..